«Αόρατα Δεσμά»

Αόρατα δεσμά
εκεί στο νήμα της θαλάσσης
μας σφίγγουν μας κρατούν γερά
Στ’ ανθάκι του γκρεμού
ένα νεύμα αρκεί
Στη γαλαζοαίματη ύπαρξη
το χάδι του ήλιου
Στο χνώτο του ανέμου
μια αγκαλιά
Μια κλίση στην καμπύλη
του ορίζοντα συννεφιάζει την πλάση
Η ενότητα πολλαπλασιάζεται με το άπειρο
που τόσο την αγαπάει 
Τόση άμμος…
περιτριγυρισμένη από το όνειρο
και εγώ πουθενά
Δεμένες αναμνήσεις
πλασμένες από του χρόνου
τη στάχτη
Μνήμες από το μέλλον
που λαχταρούν παρελθόν να γεν(ν)ούν
Αόρατα δεσμά
Ενός τόπου χαρακιές
Αυλακωμένες συνειδήσεις
φόντου γκρίζου
παλλόμενη λιακάδα αοράτων
όπως εγώ
και ορατών
όπως το νήμα της ζωής
Αρκεί να βλέπεις…

©Χριστίνα Καραγιάννη ~ 26/02/2015

"Το δεδομένο"

Κάθε Ανατολή
ζητά επίμονα να αγαπηθεί
Την ξυπνά το Φως
στην αγκαλιά του Ουρανού
Πάντα ίδια και πάντα διαφορετική
ανάλογα με τα χρώματα
που τη ντύνει ο έρωτας
Τη συνεπαίρνει, τη στροβιλίζει
σε ένα χορό μαγικό,
πανδαισία χρωμάτων και θαυμάτων
Εχθές γκρι ομιχλώδες
σήμερα ροζ, πορτοκαλί
και ένα αχνό κόκκινο
αύριο χλωμό μωβ
Κάθε μέρα διαφορετικός, άυλος,
αιώνιος ο έρωτας που ντύνει
την αυγή.
Τη θεωρούμε δεδομένη και αυτή
μας επιβεβαιώνει
ανατέλλοντας ξανά και ξανά.
Όμως δεν ξέρουμε πως,
και αυτή είναι η μαγεία της.
Η έκπληξη των δεδομένων
Και εμείς, θα έπρεπε να
έχουμε μάθει πια…
Κάθε Ανατολή
γεννιέται ένας καινούριος έρωτας
Μοναδικός όπως ο Άνθρωπος
και ο δρόμος του.

23/01/2015 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη

Μαγικά

Λίγη στάχτη από χθες
Ένα τέταρτο σκονισμένες
επιλογές
Μια δόση πεταμένα όνειρα
Μια κούπα φωτιά του αύριο
Πολύ μα πολύ ελεύθερη επιλογή
Ένα σταχτοδοχείο αποτσίγαρα
Μια μελανή σελίδα και ένα
επίδοξο ουράνιο τόξο
Ένα φόβο κοιμισμένο
Ανακατεύουμε απαλά να μη
χτυπήσει η ελπίδα
Στρώνουμε σε όνειρα θαλασσινά,
τρικυμισμένα, λιωμένα σαν το
βούτυρο της ευτυχίας
Ψήνουμε στα τρίσβαθα
της ελευθερίας προσέχοντας
των αντιστάσεων την ασφάλεια
σε προθερμασμένα κατάλοιπα
αθωότητας
Αφαιρούμε προσεχτικά τα
υπολείμματα μίσους και
πασπαλίζουμε στάλες μοναξιάς
Προσοχή να μην κολλήσει ανυπαρξία
Αφήνουμε να κρυώσουν οι
μουχλιασμένες σκέψεις και
εξοντώνουμε τους δαίμονες
των αναμνήσεων
Η ύπαρξη είναι έτοιμη
Αρπάξτε το μαχαίρι στο
σταυροδρόμι για τη σωτηρία
ή την έκρηξη
Κόψτε σε κομμάτια ψυχών
με προσοχή να μη διαλύσουν
Σερβίρετε με ένα φιλί
χωρίς καρφιά
Συνοδεύεται με ένα παγωμένο
χαμόγελο και το δάκρυ του
αγγέλου των ευχών

12/12/2014~©Χριστίνα Καραγιάννη

 

Ανθρώπινη φωνή

Θέλω μια ανθρώπινη φωνή
να ακούσω
από εκείνες που μιλάνε
στην καρδιά
να σπαράζει στα δίχτυα
της απελπισίας
για όλα τα ανείπωτα
Με δεμένα χέρια
κραυγή να γίνει
να απλωθεί σκιά
Να γίνει Φως παντού
να την ακολουθήσω
θέλω μια ανθρώπινη φωνή
να ακούσω
από εκείνες που βεβηλώνουν
το τίποτα

02/12/2014~ @Χριστίνα Καραγιάννη

World Going Down The Drain, Spain, Street Art
 

 

Γενέθλια blog 2 χρόνων Alice's Adventures in Wonderland

Alice’s Adventures in Wonderland, by Carol Lewis

Σαν Σήμερα, 06 Νοεμβρίου 2012, γεννήθηκε η ιδέα της Αλίκης, η οποία κλείνει 2 χρόνια ζωής.

Σαν σήμερα βγήκα από το υπαρξιακό μου αδιέξοδο, ανοίγοντας ένα άλλο με τη δημιουργία του blog:

http://alicewonderland080.blogspot.gr/ 

Δύο χρόνια ζωής δεν είναι ούτε λίγο ούτε πολύ, όμως όλα είναι καθ' οδόν! Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους που μου συμπαραστέκονται, όσους ήτανε μαζί μου από την αρχή και στήριξαν την προσπάθεια μου και είναι ακόμα, όσους δεν είναι πια μαζί μου,  όσους γνώρισα στην πορεία και με δέχτηκαν στην αγκαλιά τους, και όσους με διαβάζουν (λίγοι και καλοί) ;) !! Ευχαριστώ για την υπομονή, την κατανόηση και την αγάπη σας. Πιο πολύ θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με ενέπνευσαν, οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν καν.

Αφιερωμένη η πρώτη ανάρτηση του blog :

 «Μελωδία» – 06/11/2012
Κάθε τραγούδι και λαός
ένας καινούριος ήχος
μια μελωδία μες στα αυτιά
που αντηχεί ο μύθος

και ένα αφιέρωμα στην Alice, το οποίο είναι γραμμένο με μια φίλη σε δύο μέρη. Ανεβάζω το δικό μου κομμάτι: Alice’s Adventures in Wonderland

 

«Ήχος και εικόνα στη χώρα των θαυμάτων» - 22/01/2013

 

by Alice,

Πιες από το δέντρο της ζωής και

έλα να δεις τη χώρα των θαυμάτων

Πάνω στα δέντρα τα ψηλά
καρποί κρεμιούνται οι λέξεις
μέσα από το θρόισμα των φύλλων
ηχούν σαν καμπανάκια

Στον ποταμό, στη θάλασσα
στο δάσος, στο γρασίδι,
ωκεανός το βούισμα,
οι λέξεις είναι σπίτι

Στάσου και άκου τη σιωπή
γεννά το θαύμα!
Ό,τι τη σκέψη την ξυπνά
είναι ο άνεμος που με ορμή
τον ήχο φέρνει.

Ήχος και φως σαν ενωθούν
αέρας σαν φυσήξει
φράσεις θα σχηματίσει
και ό,τι ηχεί
θα μπορεί να ειπωθεί

και να αντηχεί
στη χώρα των θαυμάτων.

 

 

06/11/2014 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη

 

" Με Συγχωρείτε "

Με συγχωρείτε
που το μυαλό μου
δεν πάει πιο πέρα
από τη μάζα των φτωχών,
των άτιτλων, των άθλιων,
των μισθωτών, των ανέργων,
του εργάτη, της μάνας, του πατέρα,
του αδερφού, της νέας,
του αδικοχαμένου αγωνιστή,
του άξεστου, του διανοούμενου,
τις εφεδρικές στρατιές των νέων,
τους μετανάστες
Προσπάθησα!
Μη και αποτύχω στο στερεότυπο.
Με συγχωρείτε
τα μήκη και τα πλάτη
το άπειρο βάθος της ψυχής
δεν αξιώθηκα να προσεγγίζω
Έμεινα εδώ,
να θαυμάζω την επιφάνεια
Με συγχωρείτε…
(απέτυχα?)

 14/10/2014 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη

Άτιτλο

Όμορφο χωριό
που στέκεσαι ψηλά εκεί
Εκεί που μεγαλώνεις
αφήνεις την καρδιά σου
φεύγει και παίρνει  ένα
κομμάτι αναμνήσεις
Αφήνει μια φωτογραφία
ένα γράμμα
που πια δεν το
διαβάζει κανείς
Ένας σωρός από
πράγματα που
δεν χωράνε πουθενά
που δεν ανήκουν σε
κανέναν τώρα
Ποιος τα θυμάται
Ποιόν ενδιαφέρουν
τα πράγματα
τα άδεια
Άχρηστα και κενά
Ένα κομμάτι καρδιάς
μόνο μένει
Αυτό που έδωσες
και αυτό που πήρες
Ένα φιλί
Μια ευχή
Μια καληνύχτα

06/10/2014 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη