Σελίδες

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

Κάψε



Κάψε

Κλείσε την πόρτα
πάρε μια γόμα
και σβήσε τα δέντρα
την αυλή, το φράχτη
τον ήλιο, τα σύννεφα
κλείδωσε έξω την αυγή
τη θάλασσα, τα κύματα
τη δροσερή αύρα του ανέμου
Πάρε ένα μολύβι
και σχεδίασε πίκρες
γράψε το νόμισμα
που προτιμάς να
σκέφτεσαι
και ύστερα έλα
να μου πεις
πως πονάνε οι σκέψεις
Σβήσε το φως
και μάθε να λογαριάζεις
τους αριθμούς με την ψυχή
Τράβα μια ευθεία γραμμή
βούλιαξε στο μονότονο μοτίβο
μέχρι το τέλος
Ζήσε σα να μην είναι τίποτα
και κανένας αληθινός
μη και ταράξεις τα παγωμένα
νερά του μονοδιάστατου
σύμπαντός σου
Βούλιαξε στα προσδόκιμα
μη και αντιληφθείς το
αληθινό ή κάψε το ψέμα και αγάπα
Αλλιώς πως θα ζήσεις;

08/10/2015 ©Χριστίνα Καραγιάννη

Σάββατο 27 Ιουνίου 2015

Η Ανθρωπότητα


Η Ανθρωπότητα


Δεμένη σε μια άκρη
θέλει να τρέξει
και δεν μπορεί
παρελθόν γεμάτη
θέλει να παίξει
μα έχει μνήμες αλυσίδες
θέλει να περπατήσει
μα σέρνεται ως του
σκοινιού την άκρη
θέλει να σηκωθεί
μα οι ρίζες την
τραβάνε κάτω
Να το σπάσει;
Ίσως και να το είχε
σκεφτεί αν δεν
είχανε μπήξει τον
πάσσαλο στην καρδιά
τόσο κοντά ώστε
να της θυμίζει το δέσιμο
και τη συνήθεια να μη μπορεί
Ίσως να αλλάξει
το μήκος αν το θελήσει
μα να πετάξει ούτε λόγος
Μια αλυσοδεμένη ανθρωπότητα
στην άκρη του σκοινιού
κρεμιέται
Μόνο ψηλά δεν κοίταξε
όλα τα άλλα που είναι
ελεύθερα

©Χριστίνα Καραγιάννη~25/06/2015




 



Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2015

«Αόρατα Δεσμά»

Αόρατα δεσμά
εκεί στο νήμα της θαλάσσης
μας σφίγγουν μας κρατούν γερά
Στ’ ανθάκι του γκρεμού
ένα νεύμα αρκεί
Στη γαλαζοαίματη ύπαρξη
το χάδι του ήλιου
Στο χνώτο του ανέμου
μια αγκαλιά
Μια κλίση στην καμπύλη
του ορίζοντα συννεφιάζει την πλάση
Η ενότητα πολλαπλασιάζεται με το άπειρο
που τόσο την αγαπάει 
Τόση άμμος…
περιτριγυρισμένη από το όνειρο
και εγώ πουθενά
Δεμένες αναμνήσεις
πλασμένες από του χρόνου
τη στάχτη
Μνήμες από το μέλλον
που λαχταρούν παρελθόν να γεν(ν)ούν
Αόρατα δεσμά
Ενός τόπου χαρακιές
Αυλακωμένες συνειδήσεις
φόντου γκρίζου
παλλόμενη λιακάδα αοράτων
όπως εγώ
και ορατών
όπως το νήμα της ζωής
Αρκεί να βλέπεις…


©Χριστίνα Καραγιάννη ~ 26/02/2015

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

"Το δεδομένο"

Κάθε Ανατολή
ζητά επίμονα να αγαπηθεί
Την ξυπνά το Φως
στην αγκαλιά του Ουρανού
Πάντα ίδια και πάντα διαφορετική
ανάλογα με τα χρώματα
που τη ντύνει ο έρωτας
Τη συνεπαίρνει, τη στροβιλίζει
σε ένα χορό μαγικό,
πανδαισία χρωμάτων και θαυμάτων
Εχθές γκρι ομιχλώδες
σήμερα ροζ, πορτοκαλί
και ένα αχνό κόκκινο
αύριο χλωμό μωβ
Κάθε μέρα διαφορετικός, άυλος,
αιώνιος ο έρωτας που ντύνει
την αυγή.
Τη θεωρούμε δεδομένη και αυτή
μας επιβεβαιώνει
ανατέλλοντας ξανά και ξανά.
Όμως δεν ξέρουμε πως,
και αυτή είναι η μαγεία της.
Η έκπληξη των δεδομένων
Και εμείς, θα έπρεπε να
έχουμε μάθει πια…
Κάθε Ανατολή
γεννιέται ένας καινούριος έρωτας
Μοναδικός όπως ο Άνθρωπος
και ο δρόμος του.

23/01/2015 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Μαγικά

Λίγη στάχτη από χθες
Ένα τέταρτο σκονισμένες
επιλογές
Μια δόση πεταμένα όνειρα
Μια κούπα φωτιά του αύριο
Πολύ μα πολύ ελεύθερη επιλογή
Ένα σταχτοδοχείο αποτσίγαρα
Μια μελανή σελίδα και ένα
επίδοξο ουράνιο τόξο
Ένα φόβο κοιμισμένο
Ανακατεύουμε απαλά να μη
χτυπήσει η ελπίδα
Στρώνουμε σε όνειρα θαλασσινά,
τρικυμισμένα, λιωμένα σαν το
βούτυρο της ευτυχίας
Ψήνουμε στα τρίσβαθα
της ελευθερίας προσέχοντας
των αντιστάσεων την ασφάλεια
σε προθερμασμένα κατάλοιπα
αθωότητας
Αφαιρούμε προσεχτικά τα
υπολείμματα μίσους και
πασπαλίζουμε στάλες μοναξιάς
Προσοχή να μην κολλήσει ανυπαρξία
Αφήνουμε να κρυώσουν οι
μουχλιασμένες σκέψεις και
εξοντώνουμε τους δαίμονες
των αναμνήσεων
Η ύπαρξη είναι έτοιμη
Αρπάξτε το μαχαίρι στο
σταυροδρόμι για τη σωτηρία
ή την έκρηξη
Κόψτε σε κομμάτια ψυχών
με προσοχή να μη διαλύσουν
Σερβίρετε με ένα φιλί
χωρίς καρφιά
Συνοδεύεται με ένα παγωμένο
χαμόγελο και το δάκρυ του
αγγέλου των ευχών

12/12/2014~©Χριστίνα Καραγιάννη

 


Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

Ανθρώπινη φωνή

Θέλω μια ανθρώπινη φωνή
να ακούσω
από εκείνες που μιλάνε
στην καρδιά
να σπαράζει στα δίχτυα
της απελπισίας
για όλα τα ανείπωτα
Με δεμένα χέρια
κραυγή να γίνει
να απλωθεί σκιά
Να γίνει Φως παντού
να την ακολουθήσω
θέλω μια ανθρώπινη φωνή
να ακούσω
από εκείνες που βεβηλώνουν
το τίποτα

02/12/2014~ @Χριστίνα Καραγιάννη

World Going Down The Drain, Spain, Street Art
 
 

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014

Γενέθλια blog 2 χρόνων Alice's Adventures in Wonderland


Alice’s Adventures in Wonderland, by Carol Lewis

Σαν Σήμερα, 06 Νοεμβρίου 2012, γεννήθηκε η ιδέα της Αλίκης, η οποία κλείνει 2 χρόνια ζωής.

Σαν σήμερα βγήκα από το υπαρξιακό μου αδιέξοδο, ανοίγοντας ένα άλλο με τη δημιουργία του blog:
http://alicewonderland080.blogspot.gr/ 

Δύο χρόνια ζωής δεν είναι ούτε λίγο ούτε πολύ, όμως όλα είναι καθ' οδόν! Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους που μου συμπαραστέκονται, όσους ήτανε μαζί μου από την αρχή και στήριξαν την προσπάθεια μου και είναι ακόμα, όσους δεν είναι πια μαζί μου,  όσους γνώρισα στην πορεία και με δέχτηκαν στην αγκαλιά τους, και όσους με διαβάζουν (λίγοι και καλοί) ;) !! Ευχαριστώ για την υπομονή, την κατανόηση και την αγάπη σας. Πιο πολύ θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με ενέπνευσαν, οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν καν.

Αφιερωμένη η πρώτη ανάρτηση του blog :

 «Μελωδία» – 06/11/2012
Κάθε τραγούδι και λαός
ένας καινούριος ήχος
μια μελωδία μες στα αυτιά
που αντηχεί ο μύθος

και ένα αφιέρωμα στην Alice, το οποίο είναι γραμμένο με μια φίλη σε δύο μέρη. Ανεβάζω το δικό μου κομμάτι: Alices Adventures in Wonderland

 
«Ήχος και εικόνα στη χώρα των θαυμάτων» - 22/01/2013
 
by Alice,
Πιες από το δέντρο της ζωής και
έλα να δεις τη χώρα των θαυμάτων
Πάνω στα δέντρα τα ψηλά
καρποί κρεμιούνται οι λέξεις
μέσα από το θρόισμα των φύλλων
ηχούν σαν καμπανάκια
Στον ποταμό, στη θάλασσα
στο δάσος, στο γρασίδι,
ωκεανός το βούισμα,
οι λέξεις είναι σπίτι

Στάσου και άκου τη σιωπή
γεννά το θαύμα!
Ό,τι τη σκέψη την ξυπνά
είναι ο άνεμος που με ορμή
τον ήχο φέρνει.
Ήχος και φως σαν ενωθούν
αέρας σαν φυσήξει
φράσεις θα σχηματίσει
και ό,τι ηχεί
θα μπορεί να ειπωθεί

και να αντηχεί
στη χώρα των θαυμάτων.
 
 
06/11/2014 ~ @Χριστίνα Καραγιάννη